Bir fincan demlenirken geçenler. Mimari detaylardan çay ritüeline dair gözlemlerim.
Bir fincanın demlenmesini beklemekle başlayalım. Bu basit eylem, benim için her zaman bir geçiş töreni olmuştur; acele etmeyen bir varoluşun ilk nişanıdır…
Bir fincanın buğusunu izlerken, zamanın kumaşı üzerinde kurulan o ince örgüleri düşünürüm. Her şey gibi, insan karşılaşmaları da birer yapı gibidir; dışarıdan…
Bir fincan demlenirken bu aceleci arayışlar zihnimin önünden geçer. Sanki her şeyin bir sonraki büyük, kusursuz dönüşünü yakalamalıyız; hayat denen bu uzun…
Çömleğin Hikayesi benim için her zaman bir durağın mahiyetini sorgulama alanıdır. Mimariye bakınca, gördüğünüz ilk yapısal bütünlük değil, o binanın varoluş…
Çay demlenirken bazen hayatın en karmaşık denklemleri, ocağın başında sabırla bekleyen su gibi dingin bir yüzeye kavuşur. Bu son gözlemim de öyleydi…